Юліі Васюк

Мне — ужо не тваіх дваццаць пяць,
не любы акіян па калена.
І званы не так гучна звіняць,
хоць яшчэ не па мне напэўна.

Мне цяпер ўсё часьцей шкада
таго рознага, што не збылося.
Ды няспынна бяжыць вада –
і сплыло болей? чым засталося.

Мне не страшна было губляць,
дый не меў я нічога, зрэшты.
Як нядаўна было дваццаць пяць,
як няўлоўна змянілася нешта...

* * *

Цяжка пісаць пра вочы —
не бачу тваіх вачэй.
Не адчуваю далоняў,
не абдымаю плячэй.
Грэшна пісаць пра цела,
сьмешна пісаць пра душу.
Ведаю, ты б хацела…
Ведаю і прашу:
я напішу пра вочы,
рукі і валасы,
у іх запляту бы стужкі
нашыя галасы...
Я ўздыхну з палёгкай,
вернецца мой спакой.
Толькі не будзь далёка
толькі пабудзь са мной…

* * *

Ю. В.
Давай падлічым pro et contra,
святло і цень.
Скрозь гук фінальнага акорда
сцячэм слязой па джалу корда
у ноч, у дзень…

Давай зусім без дэкарацый?
Спектакль — удвох.
Без воплескаў і без авацый,
без бліскавіцаў папарацы.
Хай чуе Бог…

Давай пасля забудзем словы,
вось так — знарок!
Ўвесь свет маўчыць, і адмыслова
жыццё сваё пачнём нанова –
і зробім крок!

* * *

Штосьці няўлоўнае,
штосьці няроўнае,
нібы інэртны газ,

штосьці няпэўнае
штось патаемнае
ў рытміцы гэтых фраз.

Штосьці балючае,
штосьці калючае
стрэмкаю ў галаве.

Штосьці няіснае,
штосьці наўмыснае
дымам сівым плыве.
Штосьці такое,
што непакоіць,
што прыпыняе час...

Слухай, каханая,
шчырую споведзь:
нам не хапае НАС!

УСЯ ПРАЎДА ПРА ЯЕ

Ю. В.

Яна ведае мовы і моду,
мае цвёрды жыццёвы план,
і з усмешкай ўкладае прыгоды
ў наш сур’ёзны лірычны раман.

Яна любіць тэкілу “Альмеку”
і кудлаціць мае валасы.
Мы ляцім наўздагон яе смеху
з разваротам праз дзве паласы.

Яна можа ні чым не займацца —
проста плакаць, ці проста спяваць,
а ўвечары так затрымацца,
што я двойчы стамлюся чакаць...
Ды калі, нібы на фотаздымках,
загарнуўшыся ў мяккі плед,
яна сцішыцца... У абдымках
мне падасца — трымаю свет!

* * *

Усе нашыя недарэчнасці,
усе нашыя “супраць” і “за” –
такая дробязь для вечнасці,
як для акіяну сляза.

Бясспрэчна — жыццё складанае,
бясспрэчна — ва ўсіх свой крыж,
але не крыўдуй, каханая.
Так цяжка, як ты маўчыш!

Даруй! І ў звычайным вечары,
стамлёная доўгім днём,
адчуеш — казыча плечы
анёлак твае
крылом...

ПЕРАД АД’ЕЗДАМ

Тэкіла і пах парфумы,
соль на вуснах тваіх.
Думак маіх тайфуны
і Lucky Strike на дваіх.

Бяссонная жарсць у абдымках.
Наш цёплы і колкі плед.
І памяці фотаздымкі.
І твой ад’езд у абед.

Наш вечар, ў якім мы разам.
Наш вецер, які — у твар.
Уверх ад гатэлю “Плаза”
у наш караоке-бар.

Як мала апошняй ночы!
Як шмат аднаго ў адным!
Па-здрадзніцку рэжа вочы
слязой тытунёвы дым…