Выдавецтва “Галіяфы” папоўніла паліцы аматараў прыгожага пісьменства трыма новымі “кніжкамі-малюткамі”:

“сто гадоў таму напісанымі” карацелькамі Барыса Пятровіча — першымі спробамі прышчапіць на беларускую мову пачынанні Хармса і — шырэй — постмадэрнісцкія кветкі ў сучасную прозу;

кароткімі вершамі Эдуарда Акуліна — каляровымі шкельцамі ў вітраж нашай паэзіі;

адным з лепшых сучасных апавяданняў Леаніда Дранько-Майсюка пра гламурную N, хлопчыка, які чакае маці, пра мужчыну, якога пакінула каханне, і пра Беларусь — як пра сустрэчу новай зямлі з раскіданым гняздом…