* * *
Я не мару — не той узрост,
не баюся — не тая цемра.
Падымаюся ў поўны рост —
не пабачыць пакоры хеўра.

Хай паўсюль цікуюць віжы:
не маўчу і трымаю слова,
бо за мною — мае крыжы
і мая ўкрыжаваная мова.

Не за славай стаю ў чарзе,
не прыспешваю рух падзеяў,
толькі праўда й тады жыве,
калі даўна няма надзеяў.

Толькі б тут на зямлі датрываць,
а пасля адпрашуся і ў Бога —
буду й мёртвы ў шыхце стаяць
не слабей за сябе жывога.

* * *
Не горшы час, не горшы лёс,
і ёсць свабода ў межах гета.
Кладзецца на рабро манета,
і слёз тваіх шкада да слёз.

Тут разумееш усур’ёз,
як цяжка жыць без пісталета,
дзе ўсё, што не табу, дык вета,
ці коратка, ці навырост.

А Той, хто некалі ўваскрос,
больш не адказвае за гэта.
Імкліва высыхае Лета —
мінулага даўжэе плёс.

А мы шыхтом ідзем наўпрост,
і так прайшлі амаль паўсвета.
І не наблізілася мэта,
і ззаду шлях быллём зарос…

* * *
Ты ведаеш, я дзіўлюся
і сам здзіўляю сябе —
усё нібы ёсць у маёй Беларусі:
і белая лебедзь і шэрыя гусі,
а нечага ўсё ж не стае.

У нас ёсць і ўлада і межы,
і лепшыя мы ў сяўбе.
І зубры спакойна жывуць ў Белавежы,
і клоўны скачуць сабе на манежы,
а сілаў смяяцца чамусь не стае.

Да цэркваў адкрыта дарога —
набі хоць гузак на ілбе
і з тым гузаком накіруйся да Бога,
але разумееш, як ступіш з парога,
што дурні не тое, чаго не стае.

Гавораць пра мірнае неба,
а я і не быў на вайне!
А мне б ад задухі праветрыцца трэба,
каб пораху пах і звычайнага хлеба
па вельмі высокай цане.

Нас гоняць у шчаснае заўтра,
ды ўсё ж не магчыма, не.
Ніколі шчаслівым не зробішся гвалтам,
як сонца ніколі не стане квадратам,
як прага свабоды не растае!

* * *
Увесь свет за тваімі дзвярыма:
дарогі да Рыма,
за соллю да Крыма...
Табе ж гэта ўсё хоць бы хны —
ты ў хаце, ты невыяздны!

* * *
Я жыву нібы ў стужках Таркоўскага.
Вар’яцею — і што тут такоўскага,
што са мной у філіяле дурдома
неспакой і татальная стома?

Што іду, парушаючы межы,
той прасторы, якой не належу?
Што змяняю сумніўную рацыю
на унутраную эміграцыю?

Што ўвесь скарб мой — памылкі і памяць,
і сумленне, што больш не запляміць?
Што самотных ужо не хвалюе,
На каго адзінота палюе?..

Так жыву, нібы Дракула ў Стокера,
нібы джокер у партыі покера,
нібы маты ў песеньках Летава...
Я жывы — мне ўсё фіялетава!!!

* * *
Давай падлічым pro et contra,
святло і цень.
скрозь гук фінальнага акорда
цячэм слязой па джалу корда
і ноч і дзень…

Давай зусім без дэкарацый?
Спектакль — удвох.
Без воплескаў і без авацый,
без бліскавіцаў папарацы.
Хай чуе Бог…

Давай пасля забудзем словы
вось так — знарок!
Ўвесь свет маўчыць. І адмыслова
жыццё сваё пачнем нанова
і зробім крок!

* * *
І ўсё зусім не так дрэнна,
як ёсць вераснёўскае сонца.
На лёс наракаць дарэмна,
хоць скардзіцца можна бясконца.
Але не даю парадаў —
усе крочаць сваімі шляхамі.
Я проста іду і рады,
Што ёсць зямля пад нагамі.