* * *
У адчаі на худым гарбе
Ездзіць пачала мая трывога.
Я ў лясах гадоў
Згубіў сябе, маладога.

Колькі ні гушкаю —
Цішыня.
Голасу не падае,
Нямая.
І куды ўцяклі гады?

Каня,
Каб дагнаць уцекачоў,
Не маю.

* * *
Шкло
Хваляй жывой было.
Але
Застыгла ад жаху,
Калі прачнулася тло
І скінула апранаху
З плячэй.
І ўжо на шкле
Стала лягчэй
Раскашавацца імгле…

Слуцкім паўстанцам

Пакутнікаў хапала нацыі,
Змаганцаў не было каб густа.
Паўстанцы слуцкія —
Выгнанцамі.
Акрыла вас жалобы хуста.

Як і ў часіны Каліноўскага,
Паўстала шляхта й аратаі.
Анёлы —
Воі войска боскага —
Хацелі быць у вас братамі.

Вы не чакалі раю скорага,
Чужынцам не давалі веры.
Вам з двух бакоў хапала ворагаў,
Што адчынялі ў пекла дзверы.

Паўстанцы!
Вы ўвайшлі ў гісторыю —
Трывацьмеце ў ёй ныне й прысна,
Свая зямля была апораю,
У сведках — Семежава й Вызна.

Палеглі вы,
Ды жыць працягвае
Гнеў,
Назапашаны гадамі.
Дасюль ваш спеў
Гучыць прысягаю:
«Мы выйдзем шчыльнымі радамі!..»

Не бывае

Як затанулыя Атлантыды,
Усплываюць каханыя.
Быкі рэўнасці
Стаміліся ад карыды,
Мілосць прыкінулася пашанаю.

Каханыя —
Прывідныя аблачыны,
Выдыхнутыя непазбежнасцю.
І ты, як ліст сарваны з ляшчыны,
Ляціш,
Каб самога сябе знайсці.

Мілосць
Сваім нахабствам жывая.
Былосць
Адплывае ў сны караванамі.

На свеце каханых былых не бывае,
Яны нечаканасцю пагуканыя…

* * *
І заўтра, і сёння,
І ўвесь свой век
У самога сябе ў палоне
Жыве чалавек.

Спачатку вядома
Малому,
Як уцячы з палону.

Дарослы Розум
Больш давярае
Крозам.

Пасля
Ўжо зямля
Падказвае выйсце.

Як і заўсёды…
Як і калісьці…

* * *
Яшчэ не сымшоны зруб
У лесе шукаць дарма,
Калі пабольшае дуб,
Якога даўно няма?

* * *
А што за істота жах?
Ці ён жывы…
Ці ад болю
Утойваецца ў крыжах,
Узяўшы закладніцай
Долю?

* * *
Лёс
Поўны воз табе вязе.
Яшчэ бяда
Не горбіць плечы.
І маладому па назе
З жыццём навыперадкі бегчы.

Скупую торбачку нясе
Твая здарожаная доля.
І пачынаеш пакрысе
Ступаць абачліва,
Паволі.

Жыццё ідзе,
А ты за ім
Пляцешся
Уначэлым ценем.
Ты на зямлі,
Як ціхі дым,
Сплывацьмеш
Са сваім найменнем…

* * *
Распрадаюць Агату-хату.
Скрылі страху,
Каб не было, дзе
Хавацца страху.
Яшчэ трываюць
Сцены і сцені.
Бярвенне трымае
Сваё найменне,
Сашчапіўшы ў далоні
На вуглах
Прыімшоныя пальцы.
Знойдзеная пад лавай
Сякера
Так стараецца ў працы,
Ажно не чуе сябе.
Адчула эмансіпацыю.
А над усім тырчыць
Пачырванелы не ад сораму
Фалас коміна з цэглы.
Буграваты канец у яго
Белы
Ад сквапнай вапны…
Смутак
Збіраецца ўпрочкі.
Хатнік задумаўся,
Ці заставацца.
Жыццё доўжыцца…

* * *
Гарачы град з вачэй
Балючаю заслонай.
Жыццё пражыць лягчэй,
Чым стаць травой зялёнай…

* * *
Перш чым ступіць на ганак,
Аб трыпутнік ступакі выцірае
І галінкай яблыні
Грукаецца ў шыбіну
Чэрвень,
Усё яшчэ поўны веры,
Што гаспадыня
Адчыніць дзверы…