Рыгор Барадулін. Перакуленае/Опрокинутое; укл. Сяргей Шапран. — Москва: «Время», 2010. — 512 стар.: іл. — Наклад 1500 ас. — (Поэтическая библиотека)

Гэтая ўнікальная кніга — спроба выдавецтва, Саюза беларускіх пісьменнікаў, сяброў і калегаў народнага паэта Беларусі напярэдадні ягонага юбілею падвесці творчыя вынікі пражытага і перадуманага нацыянальным Арфеем. У шыкоўна выдадзеным зборніку арыгіналы вершаў Р.Барадуліна падаюцца паралельна з іх лепшымі перакладамі на расійскую мову — і пад адной вокладкай гучаць словы яшчэ і Якава Хелемскага, Ігара Шклярэўскага, Аляксандра Дракахруста, Навума Кісліка, Валянціна Тараса, Івана Бурсава, Фёдара Яфімава ды маладзейшых Марыны Наталіч і Вікторыі Салаўёвай. «Святам шамана» назваў тую дзею — і сваю прадмову да кнігі — Уладзімір Някляеў.

Ніл Гілевіч. Замова ад страху: новая кніга паэзіі. — Мінск: «Медысонт», 2009. — 96 с. — (Бібліятэчка часопіса «Дзеяслоў»; вып. 12)

Новую кнігу Народнага паэта Беларусі Ніла Гілевіча «Замова ад страху» склалі лірычныя і ліра-эпічныя творы рознага кшталту і розных, не толькі самых апошніх, гадоў. Усе яны друкаваліся, па меры напісання, у часопісах і газетах, але ў ранейшыя зборнікі аўтара не ўваходзілі. Кніга стала калядным падарункам ад выдаўцоў — Нілу Гілевічу, а ад патрыярха беларускай літаратуры — беларускім чытачам. Але падобныя падарункі не маюць «прывязкі» да пэўнага часу: «Замова ад страху» з тых кніг, што называюць вечнымі… 

Дар’я Ліс. Вясновы jazz: вершы, апавяданні. — Гародня: «Гарадзенская бібліятэка», 2009. — 60 стар. Наклад 200 ас.

Прадстаўляючы сябе, Дар’я Ліс піша пра свае мары: «1. пабачыць Парыж (і жыць далей) ды папіць кавы ў кавярнях, дзе бываў Хемінгуэй, пахадзіць вулачкамі Вільні, пабачыць Балтыку; 2. праца, што дапаможа ажыццявіць п.1 і быць фінансава незалежнай — у першую чаргу ад сваіх фізічных абмежаванняў...». Шчырая і непасрэдная Дар’я не толькі ў гэтых радках, але і ў сваіх творах. «Героі яе апавяданняў маральна прыгожыя, духоўна багатыя, выхаваныя і адукаваныя... — піша ў прадмове Данута Бічэль, — у творчасці Дар’я перажывае паўнату жыцця, сваіх дзявочых мараў, перадае пасланне і прывітанне добрым людзям, каб даведаліся пра яе перажыванні...». Дада­дзім з прыемнасцю, што вершы і проза Дар’і Ліс добра вядомыя чытачам па адметных, заўважаных і адзначаных, публікацыях у «Дзеяслове». Аднак, сабраныя ў кнігу, яны, як гэта часта бывае, «загучалі» зусім па-новаму.

Геннадий Лопатин. Увидеть дерево: книга поэзии. — Москва: ЧеРо, 2008. — 52 стар. Наклад не пазначаны

Генадзь Лапацін жыве ў Ветцы, што на Гомельшчыне. Піша вершы па-беларуску і па-руску. Але найперш — па-руску. Піша так, як ніхто ў нашай немалой краіне. І застаецца «невядомым правінцыйным паэтам»... Гучыць крыўдна. Але не для Генадзя, а для нас, што прывыклі раскідвацца талентамі, і не заўважаць іх, пакуль яны побач з намі... Аднак — ёсць надзея, і нават упэўненасць, што ўзлёт Генадзя і ягоная вядомасць — яшчэ наперадзе. І будуць ягонымі вершамі зачытвацца не толькі ў Мінску ці Маскве... Вучыць на памяць і цытаваць...


Дзмітры Плакс. Трыццаць тэкстаў. Мінск, «Медысонт», 2009. — 64 с. — Бібліятэчка часопіса «Дзеяслоў»

Адзін з першых водгукаў на гэтую кнігу напісала Аляксандра Дынько. Свае ўражанні ад прачытання яна выказала так: «Унікальны прыклад тэкстаў, у якіх голас і інтанацыя ёсць вызначэннем і ўмоваю гранічна важных паняткаў: жыцця і смерці, любові і кахання, дзеяння і не-дзеяння. Выдатны камертон для чытачоў: няверна ўзятая нота, мінімальны фальш, няшчырасць, ці ў пачуццях, ці ў думках, — і вершы ўнікаюць цябе, распадаючыся на чорныя друкарскія значкі:

«Тлусты ліст ляціць віхор круціць пяць хвілін пачакаю яшчэ ўчора ня трэба нам мора ні сьлёз ні шчасьця абы ня ўпасьці толькі б утрымацца дакрануцца памацаць яшчэ раз адчуць і адбіцца адлаяцца не ўкляпацца ў зямлю цалкам»