№ 5 (276) 3 лютага 2011
Масава-палітычная газета. Выдаецца з сакавіка 2002 г.
/ Куды бягуць дыктатары
20-09-2009 / dyktatary
Амерыканскі часопіс “Time” апублікаваў цікавую карту-схему “Куды бягуць дыктатары”. Яна прысвечаная самым славутым дыктатарам апошніх часоў, якія па розных прычынах былі вымушаныя бегчы з радзімы.
Мапа зроблена ў інтэрактыўным фармаце, таму скачаць яе цяжка (я, прынамсі, не разумею, як гэта зрабіць), аднак паглядзець можна тут: http://www.time.com/time/2008/exile/. Прынцып працы карты вельмі просты: падвядзіце мышкай да нейкага крыжыку на карце. Адразу адчыніцца дадатковае акно, у якім будзе прадстаўленая інфармацыя пра дыктатара, які хаваецца ў гэтай краіне, і пра тое, адкуль ён збег. Праўда, усё — папераджаю — на мове Шэкспіра.
Самае цікавае, што ў свой час прытулак для дыктатараў давалі заходнія дэмакраты: ЗША (тут хаваўся філіпінскі дэспат Фердынанд Маркас) і Францыя (у Парыжы да гэтага часу жыве сын Дзюка Дзювалье Жан-Клод).
А наогул фантастычны выпадак меў месца з Чылі. Напрыканцы 80-х краіна пачала паступова вяртацца да дэмакратыі, левыя партыі выйшлі з падполля, дзе знаходзіліся падчас дыктатуры. І менавіта ў гэты час, пасля падзення берлінскай сцяны, сюды збег да родзічаў Эрых Хонеккер — былы лідэр Германскай Дэмакратычнай Рэспублікі. Чылійцы вырашылі даць экс-дыктатару прытулак, нягледзячы на пратэсты ўраду ФРГ, які хацеў судзіць Эрыха за забойства людзей, якія спрабавалі бегчы на Захад. Думаецца, галоўным матывам для чылійцаў не выдаваць былога генсека тут была вялікая дапамога, якую аказвала ГДР чылійская палітычнай эміграцыі ў часы Піначэта.
Але, так ці інакш, гісторыя цікавая.
.jpg)
Пакінуць новы каментар